Chartreuse (likeur)

De Orde van de Kartuis bestond al meer dan 500 jaar toen in 1605, in een kartuizerklooster in Vauvert, een kleine voorstad van Parijs, de monniken een geschenk ontvingen van hertog François Hannibal d'Estrées: een oud manuscript van een "Elixer" bijgenaamd "Elixer van Lang Leven". Dit manuscript was waarschijnlijk het werk van een alchemist uit de 16e eeuw met een grote kennis van kruiden en met de vaardigheid om 130 daarvan samen te stellen, te infuseren en te macereren tot een perfect uitgebalanceerde tonic. Het recept van het manuscript was zo complex dat alleen fragmenten werden begrepen en gebruikt in Vauvert. Begin 18e eeuw werd het manuscript naar het moederhuis van de Orde gestuurd, La Grande Chartreuse, in de bergen niet ver van Grenoble. De apotheker van het klooster, broeder Jérôme Maubec, slaagde er uiteindelijk in het mysterie te ontrafelen en schreef in 1737 de praktische formule voor de bereiding van het Elixer in 1764. In 1903 nationaliseerde de Franse regering de distilleerderij van de Chartreuse en werden de monniken verdreven. Bij het faillissement in 1929 namen de monniken het merk Chartreuse weer in bezit. Ze keerden terug naar hun distilleerderij, gebouwd in 1860 in Fourvoirie, niet ver van het klooster, en hervatten de productie van de echte Chartreuse-likeuren. In 1935 werd Fourvoirie bijna verwoest door een aardverschuiving; de productie werd overgebracht naar Voiron, waar deze zich vandaag bevindt.

De selectie, het malen en mengen van de geheime kruiden, planten en andere geneeskrachtige planten die worden gebruikt bij de productie van de likeuren, wordt in het klooster uitgevoerd door twee monniken. Eenmaal gemengd worden de ingrediënten naar Voiron gebracht waar ze eerst worden gemacereerd in zorgvuldig geselecteerde alcohol en daarna worden gedistilleerd. Ten slotte worden deze likeuren meerdere jaren gerijpt in enorme eikenhouten vaten en geplaatst in de rijpingskelder die de langste rijpingen ter wereld heeft.